BABALAR GÜNÜ….
Bir babanın sevgisi,
yüksek sesle söylenmez…
Gösterişe gelmez.
Ama oradadır;
bir dağ gibi,
sessiz, sarsılmaz ve güven veren.
Omzumuza konan bir eldir
bazen bedeni ile düşen taşlara set olur
bazen bir suskunlukta,
bazen sadece varlığıyla
bizi biz yapan,
hayata karşı duruşumuzu şekillendiren güçtür.Uçmayı öğretir,çocuğunun kanadına rüzgâr olur,
uçmadan önce omuz verir…
Ve bir gün o dağ gittiğinde,
hayatın sesi bir anda kesilir.
Şair der ki”babam öldü kör oldum” ve
Sorar “sizin hiç babanız öldü mü “
Ansızın susan bir melodinin ardından
boşluk çığlık gibi çarpar yüreğe.
Dünya bir parça daha soğur,
renkler biraz daha solar.
Çünkü artık kimse onun gibi sarılmaz,
onun gibi “evlat” demez…
Kalpte açılan yara kapanmaz,
yalnızca kabuk tutar.
Ama her esen rüzgârda
yeniden sızlar…
Bugün Babalar Günü.
Yanımızda olan,
uzakta kalan ya da ebediyete uğurladığımız tüm babaların önünde
saygıyla eğiliyorum.
Varlıklarıyla büyüten,
yokluklarında bile yol gösteren
tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun.
Rahmetle andığım babamın ve tüm babaların ruhu şad, mekânı cennet olsun.
